Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2019

Godsleep "Basic (The Fundamentals of Craving)" "Coming og Age" LP/CD

Let’s build a house ‘cause time is passing You are mistaken for the feeling remains You are a wolf and I’m a sheep You try to take all the good out of me Your speed is running faster Your seed is like a drug I know you are my master Pulling underneath the tide Let’s start a fire so I can smoke I cannot see what you call war You started a war in my brain You do realise I’m insane Like drops that rain turns to clay Resetting the time and the space I can’t see you walking away Forgive me if I make a mistake The ending is always the same It comes out of shades of We are waiting and waiting in vain It takes all the good out of me Deliver my fate to the saints You feed when the lion’s asleep You started a war in my brain You do realise I’m insane Like drops that rain turns to clay Resetting the time and the space

Ακούω το τραγούδι εδώ.

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2019

"Maybe Someday" - The Cure live Αθήνα, Eject 17 Ιουλίου 2019





Την Τετάρτη που πέρασε, στις 17 Ιουλίου, στα πλαίσια του Eject, του αθηναϊκού φεστιβάλ-φέτος συμπλήρωσε 15 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας-εμφανίστηκαν για έκτη φορά οι Cure στην Ελλάδα.

Φοβόμουν πως δε θα κατάφερνα να τους δω ποτέ! Το 1985 και το 1989, οκ, δεν τους ήξερα, λόγω ηλικίας. Το 1995 ήταν στη μέση η Πανελλήνιας. Το 2002 ήμουν μέσα σε νάρκωση και προσωπικό αδιέξοδο. Το 2005, το ίδιο. Το είχα πάρει απόφαση ότι δεν επρόκειτο να ξανάρθουν και …τέλος! Το 2017 προς ’18 έκανα μια απόπειρα να ταξιδέψω στο Λονδίνο για το επετειακό λάιβ-φεστιβάλ της τεσσαρακονταετίας από την κυκλοφορία του αξεπέραστου 7’’ «Killing an Arab». Δε μου ‘κατσε…

Τελικά, χάρη στην αδερφή μου, τα κατάφερα! Τους είδα, μαζί με τους Ride και το Michael Kiwanuka. Έπαιζαν και οι Steams και οι Khruagbin, δυστυχώς, όμως, δεν προλάβαμε να φτάσουμε, έγκαιρα, στην Πλατεία Νερού. .

Τα τραγούδια τον Cure, τα περισσότερα τα ανακάλυψα, εκ των υστέρων. Αυτά που πέτυχα «όταν συνέβαινε» ήταν εκείνα από το υπέροχο άλμπουμ «Wish»: Τα «High» και «Friday I’m in Love». Το τελευταίο ήταν μαζικό χιτ. Το αγαπώ για έναν επιπλέον λόγο: Όταν μετακόμισα στην Αθήνα για σπουδές, μόλις πρωτοάναψα το ραδιοκασετόφωνό μου-Sharp διπλής εγγραφής/high dubbing-το πρώτο τραγούδι που ακούστηκε ήταν αυτό! Ήταν Παρασκευή και η βελόνα γυρισμένη στους 94,4, του αξεπέραστου ΡΟΔΟΝ FM.

Χάρη στο Μήτσο, το Βαγγέλη και το Στέφανο, σε μία, μόλις, χρονιά συγκέντρωσα το σύνολο της μέχρι, τότε, δισκογραφίας τους σε αντιγραμμένες κασέτες (Hometaping is Killing Music? Δεν το νομίζω! Μάλλον τη διαδίδει..

Στους Cure έβρισκα ο, τι και στους Smiths και τις Τρύπες: μουσικές αλλόκοτες, συναρπαστικές, αντιεμπορικές, απαιτητικές από τον επίδοξο ακροατή και την επίδοξη ακροάτρια, που, όμως, για κοίτα! Γνώρισαν απήχηση! Τα τραγούδια τους μιλούσαν για αδιέξοδα, για μοναξιά, απαισιοδοξία, τρέλα και αγάπη. Εκεί που ο Morrissey θρηνούσε για ανεκπλήρωτους έρωτες και ο Γιάννης Αγγελάκας αλυχτούσε, ξορκίζοντας το «φριχτό τοπίο» της αγάπης-την οποία, ωστόσο, παρακαλούσε (παρακαλούμε;) να του δώσουν «λίγη ακόμα»-ο Robert Smith, πότε έδειχνε παγωνιά απέναντί της, τις περισσότερες φορές υμνολογούσε και τη δόξαζε, ακόμα και ή, μάλλον, προπάντων, τη στιγμή της απώλειας/χωρισμού..

Σε αντίθεση με το Γιάννη, ο οποίος, πιότερο, έφτυνε λέξεις ή, ορθότερα διακήρυττε, και το Morrissey που, όταν κατάφερε να στρώσει την άγαρμπη φωνή του, μεταμορφώθηκε σε βρετανικής κοπής κρούνερ, ο Robert ήταν και εξακολουθεί να είναι ιδιαίτερη περίπτωση: Η φωνή του δεν είναι «όμορφη», όπως την ορίζουν οι δάσκαλοι Ορθοφωνίας. Από τα σημερινά talent shows θα τον έδιωχναν με την πρώτη νότα. Κάποιοι απορρίπτουν τους Cure, λόγω της φωνής του. Πόσο τους λυπάμαι… Άνθρωποι που δε συγκινούνται από τούτη τη φωνή είναι ρηχοί και αξιολύπητοι. Όπως και εκείνοι που χλευάζουν την επί σκηνής εμφάνιση του Robert, να το πω απλά, δεν καταλαβαίνουν τίποτα από τον πόνο και το αδιέξοδο του μοναχικού, του παρία, του απροσάρμοστου… Είναι άνθρωποι που δεν αναγνωρίζουν τη σημασία της διαφορετικότητας. Δεν καταλαβαίνουν από λυρισμό. Από άκρατο Ρομαντισμό.

Αντίθετα, τα «κιουράκια» αναγνωρίζουν στο Robert τον εαυτό τους. Τέτοιοι καλλιτέχνες μας διδάσκουν πως δεν είναι λάθος να είσαι ευαίσθητος, ρομαντικός, να αντιμετωπίζεις τους δαίμονές σου. Πως η «ματσίλα» είναι τόσο άθλια όσο ακούγεται. Πως δεν υπάρχει πρόβλημα να εκφράζεσαι, όπως επιθυμείς.

Ακόμα και στις αδύναμες, καλλιτεχνικά, στιγμές τους, οι Cure ακολουθούσαν το δικό τους όραμα, προσπαθώντας να μην ακολουθούν την πεπατημένη. Από την άλλη, όταν έκριναν (κατά βάση ο Robert) ότι στην τρέχουσα μουσική πραγματικότητα, υπήρχε κάτι γόνιμο, δε δίσταζαν να αφεθούν να επηρεαστούν.

Για το λάιβ στην Πλατεία Νερού είναι μάταιο να γράψω. Πώς να εκφράσεις και πώς να διατυπώσεις το άφατο; Απλά ήταν μια εμπειρία ονειρική και στα όρια του Μεταφυσικού!

Έχει ανακοινωθεί πως σύντομα θα κυκλοφορήσει νέος Cure δίσκος. Ακούγεται, μάλιστα, πως θα είναι «αντιεμπορικός» με αρκετά οργανικά κομμάτια.

Τι άλλο να ζητήσει κανείς;


"A Forest " live, Αθήνα, 17/6/2019


"Friday I'm in Love" ο.π.

"A Night Like This" ο.π.

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

Tango With Lions





Τους Tango With Lions τους μάθαμε πριν από κάποια-όχι πολλά-χρόνια, με το περίφημο "In a bar" ένα τραγούδι που κατάφερε ένα δυνατό "breakthrough" στο εξωτερικό, κάτι για το οποίο, προσωπικά, ευγνωμονώ το Διαδίκτυο και τις ευκολίες που παρέχει σε περιφερειακά της ποπ κουλτούρας σχήματα. Ο γράφων υπήρξε μάρτυρας ακροάσεων του άσματος σε πιο "ψαγμένα" στέκια της ιδιαίτερης πατρίδας του (Πρέβεζα). 

Έκτοτε κύλισε αρκετό νερό στο αυλάκι, κατά το κλισέ! Μόλις πρόσφατα η Κατερίνα Παπαχρήστου και οι συνεργάτες τις, επέστρεψαν, μέσω της υπερδραστήριας δισκογραφικής Inner Ear με το άλμπουμ "The Light". Θα καταφύγω σε ένα άλλο κλισέ δηλώνοντας πως ...κυριολεκτικά δεν έχω λόγια να περιγράψω την ομορφιά του. Μόνο να αναλωθώ σε τετριμμένες εκφράσεις μπορώ και δεν ταιριάζει!!

Προτού παρουσιάσω τις απαντήσεις της Κατερίνας στις, ελαφρώς, μέτριες, τώρα που τις ξαναβλέπω, ερωτήσεις μου, οφείλω ένα τεράστιο "Συγγνώμη" στο συγκρότημα για την καθυστερημένη ανάρτηση. Παιδιά, σαφώς και είναι ολοδικιά μου η ευθύνη. Προσωπικοί λόγοι με εμπόδισαν να δημοσιεύσω τη συνέντευξη παρά μόνο σήμερα ξημερώματα Σαββάτου. Δεν υπήρχε καμία δόλια πρόθεση!!

Ο λόγος στην Κατερίνα!

1)    Η προετοιμασία του δίσκου διήρκεσε δύο χρόνια, διάστημα μεγάλο για την εποχή της ταχείας διοχέτευσης και ανακύκλωσης πληροφοριών. Ακόμα μεγαλύτερο το διάστημα των πέντε ετών από το προηγούμενο άλμπουμ. Πόσο εύκολο ή/και αναγκαίο είναι να «παίρνουμε το χρόνο μας»;

Ο χρόνος είναι κάτι πολύ προσωπικό. Σίγουρα υπάρχουν αντικειμενικοί χρόνοι που “τρέχουν” και ορίζουν την παρουσία  ή την απουσία μας, όμως ο καθένας μας χρειάζεται να αναπτύσσει και να υπηρετεί τους προσωπικούς του χρόνους που δίνουν τον απαραίτητο χώρο σε σκέψεις, αποφάσεις, απορρόφηση εμπειριών ή ριζικές αλλαγές. Στη δημιουργία (για μένα προσωπικά στη μουσική) όλες οι εμπειρίες και οι ανησυχίες μετουσιώνονται σε  τραγούδι και κάθε τραγούδι έχει τελικά την δική του ιδιοσυγκρασία -ως προέκταση του δημιουργού. Αυτό με τη σειρά του χτίζει έναν άχρονο χώρο που χρειάζεται συγκέντρωση και αποχή από διασπαστικά άγχη.

2) «Im never saying this is harmless again». Η συνειδητοποίηση ότι κάποια πράγματα πονάνε, συνδέεται και με την ενηλικίωση. Αυτό μπορεί να είναι επώδυνο από μόνο του και είναι ανάγκη να βρεθούν τρόποι ανακούφισης. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι τρόποι;

Καθώς μεγαλώνω, και με λίγη αυτοπαρατήρηση, συνειδητοποιώ ότι όλοι μας τριγυρνάμε γύρω από τα μοτίβα που έχουν καθορίσει την ύπαρξή μας και τα αναπαράγουμε ασυνείδητα σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Μάλλον απλά κάποια στιγμή μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε καλύτερα τις επιλογές μας, και αυτό είναι μια ανακούφιση από μόνο του.



3) Ακούγοντας το «The Light» αδυνατώ να αντιληφθώ ξεκάθαρες, μουσικές αναφορές. Αφού δεχτείς, μαζί με τους συνεργάτες σου, τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια, θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας τους μουσικούς που πιστεύεις, ότι έχουν διαμορφώσει το καλλιτεχνικό σου προφίλ.

Καταρχάς, ευχαριστούμε πολύ! Με έχουν επηρεάσει πολλά είδη μουσικής, από post punk, darkwave, indie, ηλεκτρονική μουσική, συμφωνικά έργα. Περισσότερο με διαμορφώνουν οι συγκυρίες κατά τις οποίες δένομαι με κάποιο τραγούδι ή με κάποιο έργο, καθώς ντύνουν τις εμπειρίες και τα συναισθήματα που θα γινουν αργότερα κάποιο δικό μου τραγούδι!



4) Αν θες, πρότεινέ μας κάποια έργα που ξεχώρισες το 2017 σε μουσική, λογοτεχνία, κινηματογράφο κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι πολύ συχνά ξαναβλέπω ταινίες που με συγκινούν, ή επιστρέφω προς τα πίσω στη μουσική αντί να ακούω τις νέες κυκλοφορίες. Μια ταινία που με επηρέασε πολύ ήταν το Poesía sin fin του Alejandro Jodorowsky και ξαναείδα το Koyaanisqatsi του Godfrey Reggio. Και διάβασα (επιτέλους) τη Λολίτα του Nabokov. Από μουσική, άκουσα ξανά πολύ Velvet Underground.

5) Αφού σε ευχαριστήσω για το χρόνο σου, ο τελευταίος λόγος δικός σου.

Ευχαριστώ για την συνέντευξη! Θα μας βρείτε την Πέμπτη 26/04, στο Θέατρο Χυτήριο όπου θα παρουσιάσουμε τον νέο δίσκο μας The Light που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο από την Inner Ear Records. Τη συναυλία ανοίγει ο Shipwreck.



Μπορείτε να ακούσετε και να προμηθευτείτε το νέο άλμπουμ των Tango With Lions ΕΔΩ